Zaburzenia erekcji

Stała bądź nawracająca niemożność osiągnięcia i/lub utrzymania erekcji przez mężczyznę podczas stosunku seksualnego. Pod względem diagnostycznym zaburzeniem erekcji nazywa się dolegliwość niemożności wzwodu i erekcji w co najmniej 25% podejmowanych prób seksualnych. Powszechnym określeniem na to schorzenie jest impotencja, jednak ze względu na pejoratywne, często ironiczne i obraźliwe skojarzenia, stosuje się neutralny termin „zaburzenie erekcji”.
 
Zdiagnozowanie jednej przyczyny wywołującej problemy z erekcją jest właściwie niemożliwe, bowiem jest to skutek zaistnienia kilku czynników, zarówno fizycznych, jak i psychicznych. Podłoże fizyczne zaburzeń erekcji jest bardziej charakterystyczne dla starszych panów, natomiast podłoże psychogenne jest źródłem dysfunkcji raczej u młodszych mężczyzn.
 
Przyczyny fizyczne wywołujące ED:
  • nieprawidłowości i uszkodzenia naczyń i ciał jamistych prącia,
  • niektóre zaburzenia neurologiczne i hormonalne,
  • choroby: miażdżyca, cukrzyca, stwardnienie rozsiane, urazy rdzenia kręgowego, nadciśnienie tętnicze, choroby serca i nerek,
  • zabiegi chirurgiczne na gruczole krokowym,
  • zażywanie leków, m.in. przeciw nadciśnieniu tętniczemu, przeciwdepresyjnych, uspokajających, diuretyków (przyczyna aż ¼ przypadków choroby).
  • palenie tytoniu, zażywanie narkotyków i nadużywanie alkoholu.